![]() |
من چند بخشم !!!
انسان ِ امروز !!!
نه گفتن من ، انسانی ِ من !!!
خاصه به اینان !!!
بخشی سپیدم رو سوی فردا !
بخشی به سبزی لبریز امید !
بخشی به سرخی خون ِ حقیقت !
بخشی سیاهم در سوگ یاران !
هر آن ِ جاری ، با چند بخشم
فوجی زن و مرد !!!
ایرانزمینی !!!
بر لب هماره صد واژه خنجر !
در باور ِخویش صلحی دگرگون !
یک کار ِ کاری !!!
تاریخ سازم !
من چند بخشم
انسان ِ امروز !!!
رو سوی ِ فردا !
آواز ِ پرواز !!!
فریاد ِ سازم !!!
ساز ِ رهایی !!!
به ساعت ۷:۰۰ بامداد
۲۸ دسامبر سال ۲۰۰۹ میلادی
تورنتو ، کانادا
کسی میگه که این یک انقلابه
یکی میگه که رستاخیز ِسبزه
ولی باور کنید ، هم این و هم آن !!!
که این آواز ِبی پروای نبضه
خیابونهای پُر فریاد ِ ایران
با خون ِ مردمش آبیاری میشه
آخه تشنه س زمین ِ دردمندش
که خون ِ عشق رو لبهاش جاری میشه
ببین !!! از مرز سوگند پافراتر
حماسه ساز ِ قرن ِ تازه هستن
همه زنهای این خاک ِ اسیرن
همه مردا ، که همآوازه هستن
جنون ِ دشمن ِ لبتیغ و ظالم
گذشته از سئوال ِمذهب و دین
اینا که مارو با خون غسل میدن
به زور ِ کین شدن شبشرم ِ آیین
با اینکه رود ِ جوشان ِ رهایی
داره با رنگ ِ خون سرعت میگیره
ولی باور کنید فردا سپیده !!!
که جنگل از تبردار نمی میره !!!
۲۷ دسامبر ۲۰۰۹
به ساعت ۱۰:۰۰ بامداد
حماسه ای دیگر و شهیدان به خون خفته دیگر
که صفحات تاریخ ِ ایران زمین از خونشان رنگین است .
Toronto , Canada
گلايه مي کني از من
چرا دستم تو دستت نيست
چرا اين دوره پايان ِ
دل و دلواژه آبيست
گلايه مي کني از من
چرا خاموشه اين هيمه
علاقه شده خاکستر
شب و سردي چه بدخيمه
خودت خواستي که راهي شم
تب ِ دلواپسيت باشم
سکوت ِ بُهت ِ تشويشت
شبيه بي کسيت باشم
گلايه مي کني اما
نداريم چاره اي ديگه
اينو اندوه ِ تلخاب ِ
ته ِ ليوانِ من ميگه
هراسون پا مي شم از خواب
تو مي لولي توي بستر
اگر چه من کنارت نيست
تو دنبال مني در بر
به ساعت نه و بیست و پنج دقيقه بامداد
۲۳ سپتامبر ۲۰۰۹ برابر با ۰۱ مهر ماه ۱۳۸۸
بلژيک
افسردگی هوام شده
هوای بی ترانگی
هوای پاره کردن
شعرای خوب خانگی
وقتی که برگشتنی نیست
برای لحظه های من
موندن میشه آخر ِ راه
سوختن روح و جان و تن
به استخوان عاطفه م
یه کارد لخت و تیز و بد
خط و نشون رخ می کشه
میگه یا مرگ و یا که سد
یه گوشه خواب ِ رخوتم
دور تر از شمایلم
تندیسک بی چهره ام
تاریخ ِ تلخ ِ حاصلم
ما شرقیا تو خونِمون
چه واژه هایی جاریه
دسته و دشنه و قلم
از ما یه زخم کاریه
ولی به قلبمون قسم
که آرزومون خواستنه
خواستنمون روایت
من و تو و ما و منه
که بی صدا یه لنگه پا
به جرم عشق و عاشقی
رو پیرهن تنهاییمون
می خشکه خون ِ رازقی
یه گوشه خواب ِ رخوتم
دورتر از شمایلم
تندیسک بی چهره ام
تاریخ ِ تلخ ِ حاصلم
افسردگی زمانی هست
که سرو غمش شکستنه
شهوت پرواز از قفس
رهایی رو آبستنه
کاش نمی گم که گم نشه
ولی بدونین که یه روز
این شرق آشنای ما
ردمیشه از داغ تموز
می رسه پای گفتن و
ترانه ها برهننو و
مرد و زن و پیر و جوان
تشنه گل شنفتنو
یه باغ نارنج و علف
میشن رباعی ِ نگاه
بوسه های ممنوعه باز
رد میشن از حسرت و آه
به ساعت 15:49
28 sep 2009
Belgium
باور نکردنی نیست
خود ِ خود ِ جنونم
حال ِ پرندگی نیست
بدونم یا ندونم
کار من اینچنینه
هقافیه نباشم
با لحظه های بودن
از همه گی جدا شم
باور نکردنی نیست
اینکه یه آه ِ سردم
با سرخ خو گرفته م
من درد می نوردم
25 سپتامبر
2009 بلژیک
به ساعت 2:00 پس از نیمروز
از اینجا تا ته ِ ممکن
دل از گمواژه دلگیره
یه روزی زودتر از دیر
دلم حقش رو می گیره
به زیر پوسته بودن
به گنگی روح آلودم
دل فریاد ِ تاوان ِ
گذر از درد و زنجیره
دلم آروم نمی شینه
که وحشت پُر شه تو سینه
از این آن تا ته ِ آواز
وجودم واژه آجینه
شاید نامُمکن ِ بَد رنگ
برام راهو بیاشوبه
با سُرب داغ بشکافه
دلی که عاشق و خوبه
ولی این ماجرا بردوش
پُر از زخمای تو در تو
تپش ابیات حرفاشه
گذر از سنگ و از چوبه
دلم آروم نمی شینه
که وحشت پُر شه تو سینه
از این آن تا ته ِ آواز
وجودم واژه آجینه
به ساعت 10و 41 دقیقه بامداد
24 sep 2009
Belgium